Vreemde objecten, in alle vormen, kleuren en maten, vulden de straten.
Verstopt tussen tegels, verscholen in het gras, verdwenen in gaten.
Tot leven gebracht met een reden, gebruikt door de mens — en vergeten.

Langzaam baanden zij zich een weg naar de kern van de aarde.
Voor altijd ondergronds, waar tijd niet werd ervaren
Maar deze objecten kenden hun waarde — en ze waren niet verlegen.
Voordat het te laat was, begonnen zij te bewegen.

Ze vonden elkaar en communiceerden zonder geluid of gebaar.
Versmolten door een taal die alleen zij spraken,
gevormd in vormen die alleen zij konden maken.

Ze strekten hun benen en trokken door het land,
Een speels avontuur en een tikkeltje bijdehand.

Zij bleven zoeken tot alles was gevonden,  tot alles was gebruikt,
en tot uit elk hoekje van de wereld een nieuw wezen opduikt.